1 Sep 2007, 19:41, 82 x viewed

Ruim negentien jaar geleden kwam ze met haar zus bij me wonen, de cyperse poes die ik - lang verhaal - tot verontwaardiging van iedereen die haar zag en ziet Ugly noemde. Een stevige tante werd ze na haar kittentijd, met een mooie tijgertekening, een prachtige van nature dikke staart, een brede kop en vervaarlijke groengele ogen. Haar zus bleef klein en tenger, een fijngetekend dametje. Natuurlijk bleek het dametje de boef van het stel: vaak nachten weg en altijd bereid om een verrassing voor mijn voeten te leggen in de vorm van een aangebeten vogeltje of muis. Zo niet Ugly. Die ging ook wel naar buiten en legde dan ook wel eens iets voor me neer, compleet met bijbehorende zegekreet. Maar geen muis of vogel, nee, het was óf een herfstblad óf een nat plastic zakje. Eénmaal heeft ze een vogeltje mee naar binnen gebracht. Dat was op de dag dat haar zus aan kanker stierf, zes jaar en negen maanden oud. Een in memoriam, heb ik altijd gedacht.
Nieuw poezengezelschap voor Ugly heb ik nooit overwogen. Ik kende haar; dat zou niets geworden zijn. Al twaalfeneenhalf jaar zijn we bezig samen oud te worden. Onvermijdelijk heeft ze me daarin verslagen: omgerekend is ze nu een dame van in de negentig en daaraan kan ik nog niet tippen. Haar voorzichtige leefstijl - liever binnen dan buiten, liever vluchten dan vechten - en een goede constitutie zorgden ervoor dat we tot nu toe de dierenarts hebben weten te vermijden. Maar negentien ís oud voor een poes. Ze kan niet goed meer lopen, krijgt kale plekken en de stevige dame van toen is niet meer dan een skeletje met een vacht eromheen.
Ik wilde eigenlijk wel naar een dierenarts, maar weet dat dit stressgevoelige typje het vreselijk vindt om te worden opgesloten. Ging zoeken en vond een jonge vrouwelijke dierenarts in Voorburg die aan huis komt en met wie je via e-mail kunt overleggen. En hoe. Ik heb met haar nu de afspraak dat ze komt als ik denk dat het niet meer gaat. Maar het ideaal - de dierenarts noch ik denken dat Ugly pijn heeft of lijdt, ze is gewoon oud en bijna op - zou zijn dat ze een natuurlijke dood sterft. Kan een kwestie zijn van dagen, maar ook van weken. De laatste loodjes. Licht zijn ze niet, zoals je dat van laatste loodjes kunt verwachten. Een bijzondere tijd is het wel, ik geniet van elke dag. Ugly op haar eigen manier ook, door elke ochtend klaar te staan voor het ontbijt, gevolgd door kam- en knuffelbeurt. De rest van de dag is gewijd aan slapen, beetje wassen, slapen en slapen. Help me duimen dat het steeds meer slapen wordt tot het alleen nog maar slapen is.