9 May, 12:43, 47 x viewed

Ik ben een uitgesproken stadsmens. Van vogels weet ik zo goed als niets. Toen ik zo'n beetje in het midden van april op een van mijn twee dakterrassen een duivennest ontdekte, heb ik dan ook op internet opgezocht wat er zou gaan gebeuren. Stadsduiven maken een slordig nest, las ik. Daarin leggen ze eerst één ei en een paar dagen later een tweede. Vervolgens gaan ze een dag of achttien broeden, het mannetje overdag, het vrouwtje 's nachts (of omgekeerd, dat weet ik niet meer). Daarna volgt het voeden, in het begin met duivenmelk uit de krop, en dan is het leren vliegen geblazen. Het nest vond ik niet zo slordig - ik zou het niet beter kunnen - maar verder gedroeg het aanstaande ouderpaar zich volgens alle regelen der kunst. En zo bevrijdden op 5 mei twee minuscule duivenbaby's zich uit hun ei. "Foto's maken!" riep mijn familie, maar ik aarzelde. Het nest lag verscholen achter een tuinbank en -stoel en ik wilde het gezin niet storen door die weg te schuiven. Toch zag ik op 6 mei mijn kans schoon. Moeder en vader waren even gevlogen en de baby's waren nog zo klein - die lieten zich niet storen. Dus toch de stoel weggezet en op de bank geklommen. Zo kon ik vanuit de hoogte de kleintjes op de kiek nemen. Dankzij de zoomlens zie je ze op de foto beter dan ik met het blote oog:








De volgende dag waren ze al wat groter. Even heb ik erover gedacht weer een foto te maken; ze lagen nu naast elkaar met de snaveltjes - één geelroze, één bruinroze- dezelfde kant op. Maar ik was toch bang dat ik ze zou storen en heb nu spijt. Want op 8 mei vond ik 's ochtends een leeg nest en bloedvlekken op het terras. O ja, dat had er ook gestaan op internet: het altijd aanwezige gevaar dat jonge duifjes worden gepakt door roofvogels (katten komen hier niet). Dat was het dan. Even bleven de ouders nog in de buurt, heen en weer vliegend, koerend. Maar nadat ik het nest had opgeruimd zag ik ze niet meer. Die zijn nu waarschijnlijk alweer een volgend nest aan het bouwen, want stadsduiven broeden van het vroege voorjaar tot in de herfst. Alleen zal dat niet meer op mijn terras zijn. Toen het nest weg pas zag ik pas goed hoeveel schade de uitwerpselen toebrengen aan de dakbedekking. En aangezien die pas een jaar geleden is vernieuwd, zal de vereniging van eigenaars van mijn flatgebouw het me niet in dank afnemen als ik duiven permanent asiel verleen. Bovendien neem ik aan dat de kans dat ook een nieuw jong leven snel zal worden afgebroken groot is en dat hoef ik niet nog een keer mee te maken. Maar uitsterven zullen stadsduiven voorlopig niet en zolang het duurde, heb ik ervan genoten.