En nu weer opbouwen...

Ik ben een uitgesproken stadsmens. Van vogels weet ik zo goed als niets. Toen ik zo'n beetje in het midden van april op een van mijn twee dakterrassen een duivennest ontdekte, heb ik dan ook op internet opgezocht wat er zou gaan gebeuren. Stadsduiven maken een slordig nest, las ik. Daarin leggen ze eerst één ei en een paar dagen later een tweede. Vervolgens gaan ze een dag of achttien broeden, het mannetje overdag, het vrouwtje 's nachts (of omgekeerd, dat weet ik niet meer). Daarna volgt het voeden, in het begin met duivenmelk uit de krop, en dan is het leren vliegen geblazen. Het nest vond ik niet zo slordig - ik zou het niet beter kunnen - maar verder gedroeg het aanstaande ouderpaar zich volgens alle regelen der kunst. En zo bevrijdden op 5 mei twee minuscule duivenbaby's zich uit hun ei. "Foto's maken!" riep mijn familie, maar ik aarzelde. Het nest lag verscholen achter een tuinbank en -stoel en ik wilde het gezin niet storen door die weg te schuiven. Toch zag ik op 6 mei mijn kans schoon. Moeder en vader waren even gevlogen en de baby's waren nog zo klein - die lieten zich niet storen. Dus toch de stoel weggezet en op de bank geklommen. Zo kon ik vanuit de hoogte de kleintjes op de kiek nemen. Dankzij de zoomlens zie je ze op de foto beter dan ik met het blote oog:








De volgende dag waren ze al wat groter. Even heb ik erover gedacht weer een foto te maken; ze lagen nu naast elkaar met de snaveltjes - één geelroze, één bruinroze- dezelfde kant op. Maar ik was toch bang dat ik ze zou storen en heb nu spijt. Want op 8 mei vond ik 's ochtends een leeg nest en bloedvlekken op het terras. O ja, dat had er ook gestaan op internet: het altijd aanwezige gevaar dat jonge duifjes worden gepakt door roofvogels (katten komen hier niet). Dat was het dan. Even bleven de ouders nog in de buurt, heen en weer vliegend, koerend. Maar nadat ik het nest had opgeruimd zag ik ze niet meer. Die zijn nu waarschijnlijk alweer een volgend nest aan het bouwen, want stadsduiven broeden van het vroege voorjaar tot in de herfst. Alleen zal dat niet meer op mijn terras zijn. Toen het nest weg pas zag ik pas goed hoeveel schade de uitwerpselen toebrengen aan de dakbedekking. En aangezien die pas een jaar geleden is vernieuwd, zal de vereniging van eigenaars van mijn flatgebouw het me niet in dank afnemen als ik duiven permanent asiel verleen. Bovendien neem ik aan dat de kans dat ook een nieuw jong leven snel zal worden afgebroken groot is en dat hoef ik niet nog een keer mee te maken. Maar uitsterven zullen stadsduiven voorlopig niet en zolang het duurde, heb ik ervan genoten.

Vooruit, hij verdient een ereplaats, de foto van Daan de Gilde met zijn op 5 april geboren zus Jente:












Zoals hun trotse vader, mijn neef Remko schreef: iedereen mag ze zien

En nu nog even bijkomen van de ongezonde belangstelling aangestuurd door de Telegraaf en consorten voor het feit dat een andere neef, Geert, van mannen én vrouwen houdt. Jongens, wat een wereldnieuws. Stop de persen

Zo, dat is eruit. Tante gaat weer over tot de orde van de dag

Mijn optredens in boekhandel Verwijs, het Humanistisch café, bij World Art, Hike Poetry en Ongehoord Rotterdam zijn voorbij. Peter Tuin schreef over mijn aandeel in Ongehoord Rotterdam: "Edith de Gilde sloot het officiële programma af met twee gedichten en twee gedichtencyclussen. Met haar efficiënte taalgebruik, to-the-point formuleringen en zelfbewuste presentatie wist ze te ontroeren met werk dat middels alledaagse menselijke verhoudingen en veelzeggende (en ook veelverzwijgende) dialogen een doorleefdheid en diepgang verraadde waar een beginnend dichter als ik alleen maar jaloers op kan zijn."

Dank je wel Peter! En dat terwijl ik bloednerveus was, mijn eigen schuld omdat ik te lang had geaarzeld tussen helemaal uit mijn hoofd of de teksten erbij Dank ook aan Jan Willem van Wessel voor het fraaie fotoverslag.

Nu even rust en dan op naar Texel, waar op zondag 22 juni in het gerestaureerde fort De Schans het festival Midzomerschans wordt gehouden. Midzomerschans biedt theater, zang, dans, beeldende kunst en literatuur. Ik treed er op met o.a. mijn collega-dichters Karin Beumkes, voor wie het een thuiswedstrijd is, Pom Wolff en Frans Terken.

Zondag 22 juni, De Schans, Texel, 10:30 tot 18 uur. Toegang € 7,50 en daar krijg je in de pauze ook nog eens koffie of thee voor

Negentien jaar, drie maanden en twee dagen is ze geworden. Zaterdag 8 september om 17:45 uur is mijn prachtige poes Ugly in haar eigen vertrouwde omgeving een natuurlijke dood gestorven. Op de foto achter de link is ze een jonge blom van een jaar of drie. Op deze foto is ze achttien en nog een flinke meid. Hoe ze was en hoe het haar verging kun je lezen in mijn vorige blog, Laatste loodjes.

Het ging uiteindelijk snel. Donderdag at ze minder dan normaal, vrijdag helemaal niet meer. Met haar drinkwater speelde ze nog wel, maar ik zag haar niet meer drinken.

Zaterdag hetzelfde beeld en toen liet ze zich ook omvallen in plaats van te gaan liggen. Even later liet de meest zindelijke poes ter wereld haar urine lopen.
Anders dan meestal gebeurt als een kat de dood voelt naderen, zocht ze niet de afzondering; ze kwam naar me toe en werd pas rustig toen ik haar optilde. Ik heb haar een paar uur dicht tegen me aan gehouden. (Voor de alternatievelingen onder ons: ik heb door de jaren heen en de laatste weken helemaal veel gehad aan Reiki. Een poes kan niet bedenken of ze al dan niet in zoiets gelooft; die kan alleen maar voelen en reageren, en dat deed ze)

Toen ik het gevoel kreeg dat het niet lang meer zou duren, heb ik haar op de zonbeschenen bank gelegd. Er kwamen een paar nare momenten waarin ze het benauwd had, maar dat waren er weinig en ze duurden kort. De laatste minuten waren heel vredig; uiteindelijk hield het ademhalen gewoon op. Gelukkig was ik door eerdere ervaringen voorbereid op de bewegingen die dan nog volgen.

Zondagmiddag hebben we Ugly begraven in de tuin van mijn zus en zwager. Dat was al langer geleden afgesproken en ik ben er blij mee. Ben geen mens voor een dierenkerkhof, maar dit is goed.

Ik ben een bijzondere ervaring rijker.